KBS recenzje dram

Fugitive: Plan B

fugitive-plan-b1Znane też jako: Runaway: Plan B, Domangja: Plan B, 도망자: Plan B

Na podstawie: pomysł oryginalny

Gatunek: sensacyjny

Ilość odcinków: 20 x 70 min.

Premiera: 2010

Obsada: Rain, Lee Na Young, Daniel Henney, Lee Jung Jin, Yoon Jin Seo, Kim Soo Hyun, Sung Dong Il, Yoon Son Ha, Song Jae Ho, Jo Hee Bong, Gong Hyung Jin, Danny Ahn

.

Bieganie w kółko

Ji Woo (Rain) jest prywatnym detektywem, co jest przez koreańskie prawo karalne. Na jego sukces składa się wiele czynników, ale przede wszystkim jego pokręcony charakter cwaniaczka oraz podejrzana współpraca z innymi detektywami, w tym Nakamurą Hwangiem (Sung Dong Il) z Japonii, Jamesem Bongiem (Jo Hee Bong) z Tajlandii i Jangiem Shifu (Gong Hyung Jin) z Chin. Ji Woo od lat jest ścigany przez policjantów Do Soo (Lee Jung Jin), który chowa do niego głęboką urazę za postrzelenie go oraz Yoon So Ran (Yoon Jin Seo), szalenie zakochaną w swoim sunbae. Jest podejrzany za zabicie swojego przyjaciela Kevina (cameo Oh Ji Ho) w USA, a nie ma dowodów na swoją niewinność. W ten sposób niemal całe jego życie to ucieczka, co nie przeszkadza zawodowi.

Ji Woo dostaje sprawę skradzionego malowidła z buddyjskiej świątyni. Wszystko idzie gładko, ale nie wiedział, że cały czas był obserwowany przez tajemniczą kobietę Jini (Lee Na Young), która go testowała. Zgłasza się do jego biura i każe odnaleźć Melchideca, cokolwiek to/kto jest. Nie ma żadnych dodatkowych wskazówek, ale Ji Woo zostaje znęcony piękną kobietą, grubą forsą i informacjami dotyczącymi śmierci Kevina.

Melchidekiem okazuje się być Yang Doo Ui (Song Jae Ho), dystyngowany, potężny ojciec kandydata na prezydenta Korei oraz zbrodniarz, który wymordował całą rodzinę Jini, aby odzyskać historyczny banknot, na którym są wskazówki dotyczące ukrycia złota, które po drugiej wojnie światowej ukrywali on i jej dziadek. Ji Woo i Jini pracują razem ku jej niezadowoleniu z powodu flirciarstwa Ji Woo, co przeszkadza również jej chłopakowi Kaiowi (Daniel Henney), są ścigani niezmiennie przez Do Soo, Nakamura i James Bong buntują się, bardzo uprzykrzając im życie, a gdziekolwiek by się nie pojawili, walczą z profesor Hwang Mi Jin (Yoon Son Ha), która pomaga Yang Doo Ui, ale sama również ma chrapkę na złoto. Niespodziewanie zamieszany jest również Kai…

Chaos

„Fugitive” to doprawdy dziwna drama… Wysokobudżetowa, ale nie w sobie ani krzty maniery blockbusterów. Slapstickowa komedia, która czasem przekracza granice dobrego smaku i wreszcie drama, która dzieli się na trzy części różniące się ładunkiem emocjonalnym, a przede wszystkim – jakością.

Pierwsza część do ósmego odcinka to wprowadzenie postaci i szpanerstwo póki można – jedynym elementem pchającym fabułę do przodu były niezliczone pościgi Do Soo za Ji Woo – w wodzie i na lądzie, w Korei, Chinach i Japonii, po dachach i scenach w czasie koncertu, pieszo biegając i za pomocą riksz. Można było mieć tego dość… Kiedy wszyscy wrogowie się przedstawili, a konspiracja zaczęła się zapętlać, pozbyto się już bezsensownego, choć och-jak-widowiskowego pościgu, slapsticku oraz wydurniania się Raina. Przełom nastąpił w dziesiątym odcinku, kiedy po raz pierwszy ta drama mną wstrząsnęła… „Fugitive” był komedią sensacyjną tylko połowicznie, od tego momentu zaczęła się walka umysłów, prawdziwe konspiracje, niezliczone zdrady, a wszystko za górę starych sztabek złota. Tortury dawkowane przez Hwang Mi Jin pokazały wreszcie desperację Ji Woo, którą zawsze ukrywał pod minami i gładką gadką oraz jego gotowość do poświęcenia się dla Jini. Znika nam nadworny błazen – śmierć Jang Shifu była wstrząsająca sama w sobie, a w dodatku w jego ostatnich słowach obwinił za wszystko Ji Woo. To może kogoś przygnieść…

Od tego momentu główni bohaterowie naprawdę są na wygnaniu, a zarazem próbują przechytrzyć wielu wrogów – Yang Doo Ui, Hwang Mi Jin, policję, Nakamurę… „Fugitive” robi się naprawdę ekscytujące, bo wreszcie ukazane zostaje prawdziwe zagrożenie życia (kulminacją tego jest zamach na Hwang Mi Jin), desperacja, szaleństwo, a nawet tacy idioci jak James Bong okupujący biuro Ji Woo, potrafią być niebezpieczni. Niestety nakręcana spirala pęka dosyć wcześnie – w szesnastym odcinku Do Soo ucieka ze złotem na Filipiny i cała akcja oraz napięcie się załamują, aby dotrwać jakoś do końca na rozmowach i knowaniach.

To, co jednak utkwiło mi w głowie podczas oglądania „Fugitive” to powierzchowny brak nadziei. Przeciwnik był potężny i miał wiele koneksji, policja była okropnie skorumpowana, a płatny morderca wydawał się nie do złapania. Naprawdę wierzyłam, że bohaterowie będą żyć długo i szczęśliwie, ale jako przegrani. Niektórzy zarzucają, że rozwiązanie historii okazało się być zbyt symplistyczne, ale nie wyobrażam sobie jak mogliby wymyślić jeszcze bardziej epickie zakończenie niż reszta dramy.

Twórcy „Fugitive” zarobili wcześniej niezłą kasę na „Chuno” i na pewno chcieli powtórzyć sukces, dlatego ta drama jest widowiskowa, jednak zarazem pusta – jak już mówiłam, pościgi z pierwszych odcinków były nieuzasadnione. Wielu aktorów z tamtej dramy pojawiło się tutaj w rolach drugoplanowych i gościnnie (Sung Dong Il, Jo Hee Bong, Gong Hyung Jin, Oh Ji Ho, Lee Da Hae…). Była to też produkcja pełna wielkich powrotów – Rain po pięciu latach od „A Love to Kill”, Lee Na Young po sześciu od „Ireland”, Daniel Henney po czterech od „Spring Waltz”. Jednak nie byli oni najjaśniejszymi punktami dramy… Jasne, Rain skradał kamerę tylko dla siebie i świetnie radził sobie w komedii. To, co jednak przykuwało uwagę (i serca), to był związek Do Soo z Yoon So Ran, ponieważ dziewczyna dosłownie wymiatała. Najpierw robiła, potem myślała. Z początku wydawała się niezdarą, która jest w policji tylko po to, żeby uśmiechać się do oppy i pożyczać mu pistolet, ale okazało się, że to ona odwala całą detektywistyczną robotę. Poza tym dobrze się bawiła – na mojej twarzy pojawił się wielki uśmiech, kiedy Do Soo robił jej resuscytację, a ona specjalnie udawała nieprzytomną.

Myślę, że warta uwagi jest muzyka, bo poza „dramatycznym” chóralnym kawałkiem powtarzającym „gloria in exelcis Deo”, są to piosenki popularnych wykonawców. Dzieci Raina czyli MBLAQ zaśpiewali dwa utwory, które znalazły się w napisach końcowych – Running & Running oraz Bang Bang Bang. JeA z Brown Eyed Girls, która się chyba specjalizuje w ścieżkach dźwiękowych, zaśpiewała dobre Poison.

„Fugitive” można polecić przede wszystkim fanom Raina, których są miliony. Ogólnie to intrygująca historia, świetna produkcja, znani aktorzy. Całości jednak brakuje czegoś… Być może byłaby to bardziej widowiskowa drama, gdyby nie była komedią.

Zdobyte nagrody

2010 KBS Drama Awards:

  • najlepszy aktor drugoplanowy – Sung Dong Il

Ocena

Fabuła – 7/10

Kwestie techniczne – 7/10

Aktorstwo – 8/10

Wartość rozrywki – 8/10

Średnia – 7,5/10

0 komentarzy dotyczących “Fugitive: Plan B

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.

%d blogerów lubi to: