MBC recenzje dram

Can You Hear My Heart?

Can-You-Hear-My-Heart14Znane też jako: Listen to My Heart, Do You Hear My Heart?, Nae Maeumi Deulrini, 내 마음이 들리니?

Na podstawie: pomysł oryginalny

Gatunek: melodramat

Ilość odcinków: 30 x 70 min.

Premiera: 2011

Obsada: Hwang Jung Eum, Kim Jae Won, Namgoong Min, Jung Bo Seok, Lee Kyu Han, Go Jun Hee, Lee Hye Young

.

Wyczekiwanie i makjang

Jako dziecko Bong Woo Ri nie chodziła do szkoły. Nie miała przyjaciół i spędzała całe dnie marząc o nauczeniu się gry na pianinie. Jej pierwszą miłością został starszy brat Ma Ru, a raczej syn opóźnionego w rozwoju Bong Young Kyu, męża jej mamy. Ma Ru potwornie się wstydzi swojej rodziny, dodając do tego niemą macochę, więc myśli, że ucząc się wystarczająco mocno, osiągnie coś w życiu i wyrwie się z domu. Dostaje stypendium od prezesa firmy Wookyung Choi Jin Chula, który widzi w nim potencjał, w porównaniu do swojego przybranego syna Cha Dong Joo, który nie dość, że często ośmiesza go w towarzystwie ważnych gości, to jeszcze w ogóle nie myśli o dziedziczeniu firmy, bawiąc się całymi dniami z przypadkowo poznaną Woo Ri.

Tragedia zaczyna się od Choi Jin Chula, który zabija teścia, odłączając mu tlen i zostając w ten sposób jedynym właścicielem Wookyung. Zdarzenie to widzi Dong Joo, który przestraszony spada z balkonu i rozbija sobie głowę. Zostaje w śpiączce przez długi czas, a kiedy się budzi, traci pamięć i słuch. Ma Ru natomiast ucieka z domu, prosząc matkę Dong Joo, Yeon Sook, o pomoc. Ona przygarnia go jako swojego syna, potrzebując go do zemsty na mężu, kiedy jej syn staje się niepełnosprawny. Lata później Ma Ru jako Jang Jun Ha jest lekarzem, Dong Joo trochę rozpuszczonym chaebolem, który chce pokazać rodzicom, że potrafi radzić sobie mimo własnej ułomności, a Woo Ri opiekuje się „tatą”, ciągle szukając od tylu lat Ma Ru.

Związani krwią i związani sercem

„Can You Hear My Heart?” miało być ważną dramą – pierwsza główna rola dla niezwykle popularnej Hwang Jung Eum i powrót do dram od czasów „Hwang Jin Yi” Kim Jae Wona, który odbył w tym czasie służbę wojskową. Liczyłam na coś niespotykanego, delikatnego i powodującego uśmiech na twarzy, ponieważ sławni aktorzy mają tendencję do wybierania po powrocie z wojska czaderskich ról, w których mogą pokazać koszarowe muskuły, a tutaj Kim Jae Won wybrał głuchego, który chowa przed światem wszystkie swoje słabości. Nawet nakręciłam się z powodu pięknego plakatu, ale „Can You Hear My Heart?” to serial kiczowaty i zbyt emocjonalny. Całe szczęście, że jest dobrze zagrany… przynajmniej w większości.

Weekendowe dramy dzielą się na trzy rodzaje – rodzinne tasiemce, które nie przekraczają setki odcinków dram dziennych, żeby jakoś się od nich różnić, kiczowate sagi o zemście, do których właśnie „Can You Hear My Heart?” należy oraz świetne dramy, które nie zmieściły się w tygodniu jak na przykład „Fantasy Couple”, „Secret Garden” czy ostatnio „Scent of a Woman”.

Z gatunku recenzowanego dzieła widziałam niewiele, ponieważ musiałabym stoczyć porządną bitwę ze sobą, żeby wytrzymać tyle godzin ckliwego absurdu. „Morderstwa” dla własnych korzyści, chaebole, którzy wyglądają jak klasa średnia oraz nawet pożary czy inne katastrofy w fabrykach to elementy, które widziałam nieraz. Liczyłam na to, że „Can You Hear My Heart?” będzie ciepłe i dające taką fajną dawkę optymizmu i nadziei, przecież nie zdarza się często, żeby głównymi bohaterami w koreańskich dramach byli ludzie niepełnosprawni. Ciepły to ze wszystko może był uśmiech Kim Jae Wona, przez większość czasu skręcało mnie na widok głównej bohaterki.

Bong Woo Ri jest generalnie kwintesencją dramowej niewinności. Hwang Jung Eum na zmianę skakała z radości, modulowała swój głos jakby mówiła do dziecka lub zalewała się łzami, a taka huśtawka emocjonalna była męcząca dla widza. Jej porażki w głównej roli dopełnia fakt, że zagrała gorzej niż jej dziecięca wersja Kim Sae Ron, wschodząca gwiazda po filmie „Ahjussi”. Odbieram ją krytycznie, ponieważ nienawidzę tak archetypicznych postaci. Bong Woo Ri mimo bycia główną bohaterką, była najbardziej płaskich charakterem w całym scenariuszu, przez co trudno mi było uwierzyć, żeby Cha Dong Joo mógł ją pokochać.

Kim Jae Won sobie natomiast poradził znakomicie, może z drobnym wyjątkiem scen gniewu czy skraju omdlenia, ale zawsze „pamiętał”, że jest głuchy, przez co spoglądanie na ust rozmówcy nigdy nie zostało opuszczone. Raz był pewny siebie niczym rasowy chaebol, innym razem dobrze ilustrował dziecinną stronę Cha Dong Joo, który od zawsze był chowany pod kloszem. Razem z Namgoong Minem tworzyli wspaniały duet, a ja właśnie odkryłam nową miłość, dzięki temu drugiemu.

Ogólnie za aktorstwo wystawiam bardzo wysoką ocenę z małym uszczerbkiem w postaci Hwang Jung Eum, a kończącą to wisienką jest tata Bong Young Kyu, w którego wcielił się Jung Bo Seok, zgarniający wcześniej nagrody za „Giant”. Empatii we mnie za grosz, dlatego czasami postać Young Kyu irytowała mnie swoim nierozumieniem sytuacji, ale jestem pełna podziwu dla Jung Bo Seoka, który rzucił się w tę rolę i stawał się nieraz scene stealerem.

Występ aktorów to jednak za mało, szczególnie jeśli ma się do czynienia z długą dramą. Nie polecam „Can You Hear My Heart?” ponieważ zawirowania rodzinne, kto tam jest kogo synem i tak dalej są strasznie pokręcone, stękania za Ma Ru, którego nie ma więcej jak piętnaście lat irytują swoją upartością, a na Hwang Jung Eum w tej fryzurze patrzeć nie idzie. Jedyną miłą niespodzianką było to, że obowiązkową jędzę w środku zemsty dało się polubić – postać Tae Yeon Sook miała swoje różne irracjonalne powody, ale widać było, że kochała synów.

Zdobyte nagrody

2011 MBC Drama Awards:

  • Excellence dla Hwang Jung Eum
  • Excellence dla Kim Jae Wona
  • Special Award dla Jung Bo Seoka
  • nagroda popularności dla Kim Jae Wona

Ocena

Fabuła – 6/10

Kwestie techniczne – 6/10

Aktorstwo – 8/10

Wartość rozrywki – 6/10

Średnia – 6,5/10

2 komentarze dotyczące “Can You Hear My Heart?

  1. chalbarczyk

    Pierwsze dwa odcinki, chyba najlepsze z całej dramy, mogłyby stanowić osobną całość. To przyjemny, rozgadany obraz życia na prowincji. Bohaterowie przedstawieni w sympatycznych sytuacjach z humorem: mała Bong Woo-Ri chodzi w stroju księżniczki i każe Bong Young Kyuowi zdać egzamin na możliwość widywania się z jej mamą, mały Cha Dong Joo dyskutuje z żabą, Bong Young Kyu wiezie swoją mamę z miednicą na rowerze i śpiewa na cały głos, a na targu odbywają się dyskusje na temat marketingu sprzedaży warzyw.
    Dzieci zagrały świetnie. Gdyby historia potoczyła się w stronę opowieści z prowincji, o życiu i dorastaniu, byłaby kapitalna. A tak widz utknął na długie odcinki z emocjonalnie rozchwianą Hwang Jung Eum.

    Polubienie

  2. Jedna z lepszych, moim zdaniem dram sobotnio-niedzielnych.O ile scenariusz na kilometr zalatuje „telenowelą” o tyle świetne w odbiorze.
    Kochałem postacie Jung Bo Suk’a, cudną Hwang Jung Eum- a co lubię ją od czasów High Kicka :).Podobała mi się i ta nauka gry na fortepianie i śpiewy do miotły (w Giancie HJE śpiewała z wiadrem na głowie).Podobały mi się te żarty z imienia bohaterki Woo Ri, babcinę która chla wódę jak typowy mieszkaniec kraju nad Wisłą, bladolicego Kim Jae Won’a i opanowanego Nam Goong Min’a w roli Ma Ru.

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.

%d blogerów lubi to: