JejoongwonZnane też jako: Jejungwon, 제중원

Na podstawie: pomysł oryginalny

Gatunek: medyczny, historyczny

Ilość odcinków: 36 x 70 min.

Premiera: 2010

Obsada: Park Yong Woo, Yeon Jung Hun, Han Hye Jin, Kim Gab Soo, Sean Richard, Ricky Kim, Catherine Baillie, Kang Nam Gil, Jung Seok Yong, Seo Hye Rin, Do Ki Seok, Shin Ji Soo, Kwon Hae Hyo, Lee Hyo Jung, Yoon Ki Won

.

Pomocna dłoń

Przełom XIX i XX wieku. Mały Pies jest synem rzeźnika, a więc kimś nietraktowanym nawet jak człowiek, ale jak śmieć. Jego matka jest poważnie chora, ale japońscy lekarze nie traktują go poważnie nawet wtedy, gdy obiecuje im uczciwie zapłacić za leczenie. Żeby ją uratować, dokonuje nielegalnego uboju woła. Zostaje przyłapany przez strażników, ale jeden z nich zaprowadza go do szlachcica Baek Do Yanga. On stawia mu ultimatum – albo dokona dla niego sekcji człowieka albo sam zginie.

Baek Do Yang jest synem ministra sprawiedliwości i zapalonym studentem zachodniej medycyny, ucząc się jej od Japończyków. Jego ambicje przeważają jednak nad empatią, dlatego jest w stanie nawet zlecić pocięcie człowieka, aby tylko zaspokoić swoją ciekawość. Jego „dziewczyną” jest Yoon Seok Ran, córka tłumacza, który asystuje królowi przy wizytach zagranicznych gości. Akurat amerykański lekarz Horace Allen ma osiąść w Korei na stałe i pomóc w założeniu pierwszego nowoczesnego szpitala (tytułowego Jejoongwon), co niesamowicie ekscytuje zarówno Do Yanga jak i Seok Ran, która w porównaniu do innych kobiet wyprzedza czasy i sekretnie studiuje medycynę. Również Mały Pies spotyka tego lekarza i jest całkowicie zafascynowany operacjami. Baek Do Yang każe go jednak zabić, żeby nigdy nie wyjawił ich wspólnego sekretu. Mały Pies ucieka w przebraniu szlachcica, ale postrzelony wpada do rzeki. Ratuje go Seok Ran, a doktor Allen go operuje. Oboje sądzą, że Mały Pies jest szlachcicem, bo przedstawia się jako Hwang Jung. On nie wyprowadza ich z błędu i w krótkim czasie staje się pomocnikiem doktora Allena oraz rywalem Baek Do Yanga.

Inne podejście

„Jejoongwon” jest dramą, którą widziałam już dobre parę miesięcy temu i do tej pory tak sobie leżała w kolejce do zrecenzowania. Nie spieszyło mi się, bo też nie wzbudziła we mnie jakiś wielkich emocji. Myślę, że jednak ciekawie będzie odkryć, co mi po tym tytule pozostało po tak długim czasie…

Zdecydowałam się obejrzeć „Jejoongwon”, ponieważ to jeden z tych tytułów, które można nazwać mania drama – miał niską oglądalność i nie zrobił szału, ale w internecie roi się od jego fanów piejących peany na jego cześć. Na papierze wszystko wygląda niezwykle interesująco – mamy zmierzch ery Joseon i Japończyków wywierających coraz większy wpływ (co w końcu doprowadziło w 1910 do aneksji Korei), zderzenie Wschodu i Zachodu, medycynę oraz tradycyjną bajkę z rodzaju „od pucybuta do milionera”, a w tym przypadku od rzeźnika do jednego z pierwszych chirurgów. Myślę jednak, że brak znaczącego sukcesu „Jejoongwon” pomimo bycia sageukiem kryje się w tym, że tak naprawdę nie jest to typowa drama historyczna – to dramat obyczajowy ubrany w historyczne kostiumy i ze skalpelami dla ozdoby.

Naprawdę długo zajęło mi wkręcenie się w „Jejoongwon”. Winiłabym za to obyczajowy klimat, brak znaczących gwiazd w obsadzie oraz pewien taki brak wizualnej maestrii. Czytałam wiele pochwał na temat Park Yong Woo grającego główną rolę Hwang Junga, ale dla mnie nie był niczym specjalnym… Biła od niego szczerość, ale wydawał mi się zbyt rozmemłany. On i Yoon Seok Ran są oboje postaciami w stylu Candy czyli ciężko pracującymi pomimo wszelkich uprzedzeń oraz przeciwności losu. „Jejoongwon” to historia sukcesu Hwang Junga, ale motyw ten nigdy mnie jeszcze w życiu nie porwał lub dramy z tego rodzaju nigdy nie były dobre (patrz: „Fashion King”, „Bachelor’s Vegetable Store”). Po prostu męczyło mnie to, jak główny bohater miał zawsze pod górkę, jakby nie mógł zaznać w życiu trochę szczęścia.

Zakopanie topora wojennego

Będąc w połowie „Jejoongwon”, mogłam jednak powiedzieć, że podobała mi się ta drama. W końcu elementy medyczne zrobiły swoje, szczególnie że tematem tego serialu było oporne wprowadzanie zachodniej medycyny jak i różnych innych zwyczajów w skostniałej Korei, która do tej pory była szczelnie zamknięta na wpływy z zewnątrz. Zrobiło się po prostu lepiej, kiedy Hwang Jung został przyjęty do pierwszej szkoły medycznej i miał pełne prawo asystować w operacjach doktora Allena. Mimo to wciąż mam mieszane uczucia w stosunku do „Jejoongwon”… Jak zobaczycie niżej, wystawiłam tej dramie raczej wysoką ocenę, ale zwyczajnie nie jestem jej fanką. Fabuła dzieje się na przestrzeni wielu lat, więc trochę boli serce, kiedy trzeba się rozstać z bohaterami, do których się przywiązało albo kiedy Hwang Jung nie może być wiecznie praktykantem… Nie spodobała mi się ostatnia część dramy, która była już zupełnie historyczna. Pokazywała ona bowiem upadek dynastii Joseon oraz włączenie się Hwang Junga do ruchu rebeliantów. Gdzie się podziały te piękne dni w klinice, w której wszyscy byli jak jedna wielka rodzina?

Kiedy Park Yong Woo nie wzbudził we mnie większych emocji, muszę przyznać, że inaczej było z Yeon Jung Hunem. Z początku pokazany jest on niczym czarny charakter – ten bogatszy i potężniejszy, który nie może znieść, że jakiś rzeźnik może się z nim równać, jeśli chodzi o talent do medycyny. Jednak nim się obejrzałam, zaczął mnie intrygować… Mimo wszystko pod tą chłodną maską człowieka z wielkimi ambicjami wciąż krył się szczery zapaleniec, który przeszedł w końcu na „dobrą stronę”, zaczynając zdrowo rywalizować z Hwang Jungiem. Dodatkowo Yoon Seok Ran nie była tylko niewiastą do trójkąta miłosnego, a kompanem i równie wartościowym lekarzem.

Wydaje mi się, że moja recenzja „Jejoongwon” wyszła strasznie nijaka, ale nie jest to też drama, która wzbudza wielkie emocje i sprzeczne zdania. Ma serce i dużo ciepła, ale jednocześnie nie wybija się z tłumu. Zupełnie jak jej główny bohater.

Zdobyte nagrody

2010 SBS Drama Awards:

  • PD Award dla Han Hye Jin

Ocena:

Fabuła – 8/10

Kwestie techniczne – 6/10

Aktorstwo – 8/10

Wartość rozrywki – 6/10

Średnia – 7/10

Reklamy

Written by Miica

Była studentka filologii koreańskiej, wielka fanka koreańskiego kina i dram.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s