Take OffZnane też jako: Jump, National Athlete, Gukgadaepyo, 국가대표

Na podstawie: pomysł oryginalny

Gatunek: sportowy

Reżyseria: Kim Yong Hwa

Premiera: 2009

Obsada: Ha Jung Woo, Sung Dong Il, Kim Dong Wook, Kim Ji Seok, Choi Jae Hwan, Lee Eun Sung

.

Sukces „Take Off” to dla mnie niemalże cud. Film ten na dzień dzisiejszy znajduje się na dwunastym miejscu w box office wszechczasów, reprezentując gatunek sportowy, z którym Koreańczycy jakoś nigdy nie mogą zrobić niczego dobrego, mimo że próbują. Nie znam żadnej sportowej dramy, która osiągnęłaby dobrą oglądalność. Z filmami jest ciut lepiej, ale mimo to „Take Off” nie pasuje do poważniejszego repertuaru, który dominuje w grupie najpopularniejszych koreańskich filmów wszechczasów. Mam dwie teorie co do sukcesu tego tytułu – po pierwsze Ha Jung Woo w głównej roli, a po drugie czysty łut szczęścia.

Cha Hun Tae będąc dzieckiem, został adoptowany przez amerykańską rodzinę. W USA pod imieniem Bob James miał krótki epizod z narciarstwem alpejskim, ale zawsze chciał odnaleźć swoją biologiczną matkę, dlatego przystaje na propozycję dołączenia do reprezentacji Korei w skokach narciarskich. Powiat Muju stara się o organizację zimowych igrzysk olimpijskich, dlatego wymagane jest stworzenie reprezentacji w tej dyscyplinie, ale ludzie wybrani przez trenera Banga są jeszcze bardziej przypadkowi niż Hun Tae. Mają niewiele czasu, aby przygotować się do pucharu świata, na którym mogliby wywalczyć prawo do startu na olimpiadzie w Nagano.

„Take Off” częściowo oparte jest na faktach, chociaż sądzę, że prawda w tym filmie ogranicza się tylko do szybkiego uformowania reprezentacji. No, jeszcze część bohaterów nosi imiona prawdziwych ludzi… To może być dla wielu naciągany film, szczególnie kiedy w naszym kraju w ciągu ostatniej dekady chyba każdy widział jakieś zawody skoków narciarskich z powodu Adama Małysza. Dlatego można się czepiać, kiedy na liście startowej w roku 1998 mamy Schlierenzauera… Lepiej by było, gdyby wymyślono sobie jakiś sportowców na starcie, ale potem znowu dochodzi do takich kuriozalnych sytuacji, jak „potęga” Amerykanów w tym sporcie.

„Take Off” to taka ładna bajka o sporcie, który jest kompletnie niepopularny w Korei i w którym Koreańczycy nie osiągnęli nigdy żadnych sukcesów, więc fajnie jest pokazać coś w stylu „co by było, gdyby…”. Film ten pokazuje niewyobrażalną historię czterech mężczyzn, którzy uczą się skakać dosłownie od zera w pół roku, by potem cudownie umieć to zrobić na śniegu podczas zawodów, kiedy przez cały czas byli Pomysłowymi Dobromirami wykorzystującymi na przykład zjeżdżalnię w zamkniętym aquaparku jako rozbieg. Myślałam przez chwilę, że być może ta fantazja posunie się nawet do dania im zwycięstwa w zawodach drużynowych, ale wrócili do kraju jako ci, którzy próbowali i mimo to zostali gwiazdami.

Patos zwiększał się z minuty na minutę. Bohaterowie nienawidzili się z początku, by potem ulec bromance’owi, nie mogło zabraknąć symboli narodowych i śpiewania koreańskiego hymnu w finale filmu, no i przez cały czas Hun Tae szukał tej swojej matki… „Take Off” jest po prostu typowym koreańskim melodramaciskiem z zapędami patriotycznymi. Obejrzałam ten film bezboleśnie, mimo zdawania sobie sprawy z wielu idiotycznych wątków i dziur w fabule. Oprawa wizualna była jedną z nielicznych zalet, ponieważ efekty specjalne przy pokazywaniu skoków na zawodach z ciekawych ujęć kompletnie mnie zaskoczyły. Jest też Ha Jung Woo, którego nigdy nie widać w słabej roli. Wydawał mi się trochę nie na miejscu w połączeniu z resztą aktorzyków, ale zrobił swoje. I przy okazji niespodziewanie popisał się najbardziej znośnym angielskim akcentem, jaki w życiu słyszałam z ust koreańskiego aktora…

„Take Off” jest filmem, który zamiary ma oczywiste – chce uderzyć w sentymenty Koreańczyków, pokazując pot, łzy i rywalizację. Sądzę, że miałabym o nim lepsze zdanie, gdyby pokazywał jakiś sport, o którym mało wiem… Football amerykański?

Zdobyte nagrody

2009 Critics Choice Awards:

  • najlepsza reżyseria
  • najlepsza muzyka
  • najlepsze osiągnięcie techniczne

2009 Grand Bell Awards:

  • najlepsza reżyseria
  • najlepsze efekty specjalne

2009 Golden Cinematography Awards:

  • najlepszy nowy aktor – Kim Ji Seok

2009 Blue Dragon Film Awards:

  • najlepsza reżyseria
  • najlepsze zdjęcia

46th Baeksang Arts Awards:

  • najlepszy film
  • Top Excellence dla Ha Jung Woo
Reklamy

Written by Miica

Była studentka filologii koreańskiej, wielka fanka koreańskiego kina i dram.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s