4Znane też jako: Love Clinique, Eumchi Keullinik, 음치 클리닉

Na podstawie: pomysł oryginalny

Gatunek: komedia romantyczna, muzyczny

Reżyseria: Kim Jin Young

Premiera: 2012

Obsada: Park Ha Sun, Yoon Sang Hyun, Choi Jin Hyuk, Lim Jung Eun, Kim Hae Sook, Park Chul Min

.

Czy komedie romantyczne nie polegają po prostu na dobraniu ciekawej pary w rolach głównych? Z tego powodu „Tone-Deaf Clinic” na papierze może wyglądać interesująco, jednak film okazał się klapą zarówno finansową, jak i w ocenach recenzentów. Dla mnie wydał się po prostu bezmyślny i pozbawiony jakiegokolwiek ważnego powodu, dla którego w ogóle miałby powstać.

Dong Joo potwornie fałszuje i nie ma kompletnie żadnego słuchu muzycznego, dlatego jest powszechnym pośmiewiskiem, jednak nie przejmuje się tym za bardzo. Zaczyna dopiero, gdy na spotkaniu klasowym po latach spotyka swoją miłość z liceum, Min Soo. Ma nadzieję, że on wreszcie zwróci na nią uwagę, ale okazuje się być zainteresowany jej przyjaciółką Borą po tym, jak pięknie im zaśpiewała. Inni koledzy nabijają się przy tej okazji z Dong Joo, która podejmuje wyzwanie i decyduje się zaśpiewać piosenkę gratulacyjną na ślubie jednego z kolegów. Ma nadzieję, że jak dobrze jej pójdzie, zdobędzie Min Soo. Zapisuje się więc do szkoły wokalnej dla beznadziejnych przypadków, gdzie jej mentorem staje się spotkany wcześniej przypadkowo w żenującej sytuacji Shin Hong.

Myślę, że „Tone-Deaf Clinic” powstało tylko dlatego, że Park Ha Sun zdobyła ogromną popularność dzięki swoim dzikim minom i fałszowaniu w sitcomie „High Kick 3”. Nie wiem, który producent sobie ubzdurał, że taka powtórka z rozrywki przyniesie wielki sukces, ale dodajmy do tego Yoon Sang Hyuna z szopą na głowie, który wygląda źle jak nigdy i mamy żenujący debiut obojga w głównych rolach filmowych. „Tone-Deaf Clinic” to toporna komedia romantyczna, w której więcej humoru niskiego lotu niż rzeczywistego romansu, bo jakoś nie można było wyciągnąć chociażby przytulenia na końcu od aktorów, których dzieli czternaście lat różnicy. Co to ma być, żyjemy dekadę temu, żeby kręcono takie komedie romantyczne, które mocno przesadzają z żenującymi, rzekomo śmiesznymi momentami, ale kiedy trzeba pokazać coś poważniejszego, to nagle mamy poziom przedszkola?! Jak to dobrze, że zabrakło w tym filmie gangsterów…

Przyznam, że kiedy od czasu do czasu chowałam głowę z zażenowania na widok tego filmu, to mimo wszystko nie wzbudził on we mnie mocno negatywnych uczuć, jakie na przykład wywołuje we mnie pewna królowa koreańskich komedii romantycznych… Park Ha Sun wciąż jest dla mnie sympatyczna, choć kiedy wreszcie poznałam jej słynne, komediowe oblicze bez żadnych hamulców, to zdecydowanie nie jestem jego fanką, mając w pamięci jej poważniejsze występy w „Dong Yi” i „Ad Genius, Lee Tae Baek”. Yoon Sang Hyun został natomiast kompletnie zdominowany. Co mogę więcej powiedzieć? Że możecie liczyć na mnóstwo fałszowania i fochów głównej bohaterki, której przyjaciółka „ukradła” faceta..? „Tone-Deaf Clinic” jest zdecydowanie stratą czasu.

Zdobyte nagrody

2012 Korean Culture and Entertainment Awards:

  • najlepsza aktorka drugoplanowa – Lim Jung Eun

Reklamy

Written by Miica

Była studentka filologii koreańskiej, wielka fanka koreańskiego kina i dram.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s