The ThroneZnane też jako: Sado, 사도

Na podstawie: pomysł oryginalny

Gatunek: dramat historyczny

Reżyseria: Lee Jun Ik

Premiera: 2015

Obsada: Song Kang Ho, Yoo Ah In, Moon Geun Young, Jeon Hye Jin, Kim Hae Sook, Park Won Sang, Jin Ji Hee, Park So Dam, Seo Ye Ji

.

Lee Jun Ik, reżyser wielu filmów historycznych, wciąż jest kojarzony w pierwszej kolejności z rekordowym „The King and the Clown” z 2005 roku, ale myślę, że teraz powinno się to zmienić… Równo po dziesięciu latach „The Throne” może było daleko do pobicia rekordu box office tamtego tytułu, ale film zdobył powszechne uznanie, będąc najczystszą, najbardziej klasyczną formą pałacowego dramatu bez żadnych dodatkowych motywów lub zapożyczeń z innych gatunków.

Historia przedstawiona w filmie była już wielokrotnie adaptowana na małym i dużym ekranie – chodzi o słynny incydent skazania na śmierć księcia Sado przez jego własnego ojca, króla Yeongjo. Jako że nie mógł go według królewskiego prawa bezpośrednio zabić lub podać trucizny niczym zdrajcy, bo wtedy sam też stałby się nim, król kazał zamknąć syna w skrzyni na ryż bez jedzenia, wody i w upale, aż wreszcie po ośmiu dniach męczarni sam zmarł. Ostatnio nakręcono o tym dramę „Secret Door”, ale nie czuć zmęczenia materiału, oglądając ten film.

Mówi się, że Sado był szaleńcem, który zabijał i gwałcił lub wręcz przeciwnie, że był smutną ofiarą politycznej konspiracji, ale „The Throne” tak naprawdę nie skłania się ku żadnej teorii, tylko przedstawia tragedię jako rezultat wielu czynników. Najbardziej widoczny jest obraz nieporozumienia i braku komunikacji między ojcem a synem, co na przestrzeni lat tylko coraz bardziej pogarszało relację między nimi. Yeongjo był wielce rozczarowany, że Sado nie jest taki on i nie podziela jego zainteresowania nauką Konfucjusza, aż w końcu te uczucia sprawiły, że na każdym kroku wyszukiwał jego błędów i jego winy. Film przeskakuje między teraźniejszością, w której Sado siedzi w skrzyni, a retrospekcjami, które niczym nawracające wspomnienia pokazują różne etapy ich tragicznej relacji.

Po ogromnym, komercyjnym sukcesie „Veteran” Yoo Ah In przypieczętował to bardziej wymagającą rolą księcia, którego grał od czasów nastoletnich, kiedy jeszcze uwielbiał ojca, po późniejsze, kiedy reagował buntowniczo na tytułowanie go regentem i przyszłym królem. Jednak nie ujmując mu tych wszystkich nagród uważam, że prawdziwą podporą „The Throne” jest właśnie Song Kang Ho w roli Yeongjo, który absolutnie dominuje nad wszystkimi bohaterami i przypomina, dlaczego jest obecnie jednym z najlepszych aktorów w Korei.

Film może nie jest ekstrawagancki i przykuwający uwagę pod względem technicznym, ale jest świetnie nakręcony pomimo wielu efektów postarzających i z zapadającym w pamięć soundtrackiem. To techniczny majstersztyk, od porządnej produkcji po aktorskie mistrzostwo wszystkich aktorów. Nawet So Ji Sub pojawiający się w końcówce jako dorosły już syn Sado, król Jeongjo, porusza swoją krótką rolą cameo i tańcem na ceremonii na cześć tragicznego księcia. Dlatego właśnie „The Throne” nie potrzebuje tak naprawdę żadnej akcji, aby być interesującym filmem… Jak na sageuk, całkowicie zabrakło tutaj scen militarystycznych, a intryg politycznych ministrów wydaje się mniej na rzecz knowań najróżniejszych konkubin. Jak widzicie, nawet jeśli film jest klasycznym dramatem pałacowym, ten akurat potrafi porwać widza, ponieważ jest w nim bardzo mocny element ludzki, a intrygi w pałacu to nie przysłowiowe siedzenie i gadanie dla zabicia czasu…

„The Throne” ponownie wzbudziło we mnie nadzieję w zastałym już nieco kręgu filmowych sageuków… Ostatnio tak dobry film widzieliśmy bodajże w 2012 roku, w postaci „Masquerade”.

Zdobyte nagrody:

2015 Korean Association of Film Critics Awards:

  • najlepszy film
  • najlepszy scenariusz
  • najlepsza muzyka
  • Top 10 Films of the Year

2015 Korea World Youth Film Festival:

  • Most Favorite Actor – Yoo Ah In

2015 Grand Bell Awards:

  • najlepsza aktorka drugoplanowa – Kim Hae Sook

2015 Blue Dragon Film Awards:

  • najlepszy aktor – Yoo Ah In
  • najlepsza aktorka drugoplanowa – Jeon Hye Jin
  • najlepsze zdjęcia
  • najlepsze oświetlenie
  • najlepsza muzyka

2015 Tallinn Black Nights Film Festival:

  • Grand Prix dla Lee Jun Ika
  • najlepsza muzyka

2015 SACF Artists of the Year Awards:

  • Artistic Impression in Motion Pictures Award dla Yoo Ah Ina

2015 Korea Film Actors Association Awards:

  • najlepsza reżyseria
  • Top Star Award dla Yoo Ah Ina

2016 KOFRA Awards:

  • najlepszy film
  • najlepszy aktor – Yoo Ah In
  • najlepsza aktorka drugoplanowa – Jeon Hye Jin

2016 Asian Film Awards:

  • najlepsze kostiumy
  • Next Generation Award dla Yoo Ah Ina

2016 Chunsa Film Arts Awards:

  • najlepszy aktor – Yoo Ah In
  • najlepszy scenariusz
  • Share Award dla Lee Jun Ika

52nd Baeksang Arts Awards:

  • Daesang dla Lee Jun Ika

Reklamy

Written by Miica

Była studentka filologii koreańskiej, wielka fanka koreańskiego kina i dram.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.