artykuły o celebrytach

Modelowa trajektoria kariery od idola nastolatek po obiekt do naśladowania – o Lee Jung Jae

Od początku tego roku prawie podwoiłam ilość recenzji filmów z Lee Jung Jae w obsadzie, powtarzając na Instagramie, że potrzeba jego retrospektywy… No to proszę, postaram się przybliżyć sylwetkę aktora, który w ciągu ostatnich tygodni wspiął się znacząco w hierarchii moich ulubionych. Okazja ku temu idealna, nie tylko zważywszy na ostatni natłok recenzji z Lee Jung Jae, na czele z wczorajszą „The Accidental Gangster and the Mistaken Courtesan” (2008), ale właśnie dlatego, że jesteśmy niedawno po premierze „Svaha: The Sixth Finger”, a tuż przed jego powrotem po dziesięciu latach na mały ekran w nadchodzącej dramie „Aide” (jTBC). Może zrobić z tego taką serię sylwetek aktorów po tekście o Ma Dong Seoku?

Lee Jung Jae należy do absolutnej czołówki koreańskich gwiazd kina po czterdziestce, obok Jung Woo Sunga i Ha Jung Woo. Z tym pierwszym zresztą jest współzałożycielem Artist Company, do której należy ten drugi, jak i całe grono innych słynnych aktorów podążających za godnym zaufania tandemem Lee Jung Jae&Jung Woo Sung, czyniąc tę agencję aktorów jedną z „najgorętszych” w ostatnich latach. Przyjaźń tych dwóch gwiazd sięga już dwudziestu lat wstecz, kiedy po raz pierwszy poznali się na planie filmu „City of the Rising Sun” (1999), będąc zresztą obaj jednymi z największych łamaczy niewieścich serc w latach 90.

Łatwo podzielić karierę Lee Jung Jae na równe dekady, tak więc w przeciągu jej prawie trzydziestu lat można wyodrębnić trzy etapy, charakterystyczne zresztą dla wielu aktorów zaczynających w latach 90. – okres bycia swoistym idolem, nazywanym przez koreańskie media youth star (kor. 청춘스타), etap przejściowy z kilkoma niepowodzeniami komercyjnym i wreszcie etap prawdziwego wstąpienia w szeregi największych gwiazd koreańskiego kina i obecnie najbardziej kasowych aktorów.

Jego wielka kariera rozpoczęła się od niespodziewanego sukcesu drugoplanowej roli ochroniarza Go Hyun Jung w dramie „The Sandglass” (SBS 1995), dzięki której stał się melodramatycznym ideałem wielu Koreanek i zdobył kilka pierwszych nagród. Jednakże warto też wspomnieć o nieco wcześniejszej dramie campusowej „Feelings” (KBS 1994), dzięki której stał się idolem nastolatek, grając najmłodszego brata obok duetu kpopowych balladzistów, Son Ji Changa i Kim Min Jonga, absolutnie kradnąc im show.

Będąc na szczycie, całkiem mądrze wybrał pójście do wojska jeszcze przed trzydziestką, a w czasie jego nieobecności w 1996 do miana największego wówczas youth star doskoczył Jung Woo Sung. Nie sposób rozdzielić tych dwóch aktorów w tym samym wieku, mówiąc o trajektorii kariery każdego z nich, gdyż są one ściśle ze sobą powiązane… W 1997 bezpośrednio rywalizował z nim filmem „Firebird”, wokół którego było całkiem sporo szumu, jednakże jak wiadomo, to rola Jung Woo Sunga w „Beat” stała się bardziej ikoniczna… Reżyser tego filmu, Kim Sung Soo, nie kazał jednak wybierać jednego ulubieńca, tylko skorzystał z okazji i zatrudnił obu we wspomnianym „City of the Rising Sun” (1999), za które Lee Jung Jae otrzymał pierwsze w karierze nagrody dla najlepszego aktora pierwszoplanowego, w tym na cenionej gali Blue Dragon Film Awards, pokonując w 1999 roku nominowanych obok niego Han Seok Kyu („Tell Me Something”), Park Joong Huna („Nowhere to Hide”) lub Choi Min Shika („Shiri”)… W wieku dwudziestu siedmiu lat stał się wówczas najmłodszym laureatem tej nagrody i wciąż jest to niepobity rekord.

Zresztą, gdyby porównać do siebie Lee Jung Jae i Jung Woo Sunga, zawsze mnie nachodzi taka myśl, że ten drugi może się wydawać tym wyższym, przystojniejszym gwiazdorem międzynarodowych blockbusterów, jednakże to Lee Jung Jae ma dużo więcej uroku osobistego oraz odwagi, aby występować w bardziej zróżnicowanym repertuarze niż tylko wysokobudżetowych blockbusterach i thrillerach. Na początku nowej dekady dał się poznać przede wszystkim jako główny bohater romantycznych filmów – dla przykładu „Il Mare” (2000), „Last Present” (2001) lub „Over the Rainbow” (2002) – ale dla równowagi eksperymentował też dużo częściej niż jego rówieśnicy, współpracując dwukrotnie z reżyserem E J-yongiem na planach „An Affair” (1998) i „Asako in Ruby Shoes” (2000), nieco innych melodramatach niż te, które dominowały wówczas w koreańskim kinie, próbując slapstickowej komedii w „Oh! Brothers” (2003), jego wówczas największym komercyjnym hicie, a także ról w kinie akcji – „The Last Witness” (2001) i „Typhoon” (2005).

Być może olbrzymie oczekiwania wobec tych dwóch ostatnich wymienionych tytułów i mniejsza niż zakładano frekwencja w kinach są właśnie początkiem drugiego etapu kariery Lee Jung Jae czyli kilkuletniej bessy. „The Accidental Gangster and the Mistaken Courtesan” (2008) jest uznawane przez media za najgorszy film w jego karierze, chociaż sam aktor uznaje swoją rolę tam za jedną ze swoich ulubionych ze względu na to, że jest kompletnie inna niż reszta – sam film łączył przecież w sobie historyczne kostiumy, komiksową stylistykę, komedię, akcję i romans…

W tym samym czasie Lee Jung Jae spróbował po wielu latach zagrać w dramach, ale obie uznawane są za wielkie w porażki w porównaniu do ogromnych oczekiwań przed premierą. Przynajmniej znajdują się na dwóch biegunach – „Air City” (MBC 2007) miało być blockbusterem rozgrywającym się na lotnisku Incheon z wielkimi gwiazdami, Lee Jung Jae i Choi Ji Woo, natomiast „Triple” (MBC 2009), kolejna drama PD Lee Yoon Jung po wielkim przełomie, jakim było „Coffee Prince” (MBC 2007), to dla kontrastu drama obyczajowa z ensemble cast.

Aktor odkuł się, grając odważną rolę u boku słynnej Jeon Do Yeon w „The Housemaid” (2010) w reżyserii skandalizującego Lim Sang Soo, remake’u ikonicznego filmu z 1960 roku, który znalazł się w głównym konkursie w Cannes. Od tej pory można mówić o trzecim, wciąż trwającym etapie jego kariery czyli znakomitej passie starszego i bardziej doświadczonego Lee Jung Jae, który gra w wielkich blockbusterach rożnych gatunków, będąc częścią szerszej, słynnej obsady zamiast samemu nosić filmy na swoich barkach. Co prawda, nieuchronnie znajdą się wśród nich większe i mniejsze niewypały, jak np. „Operation Chromite” (2016) lub „Warriors of the Dawn” (2017), jednakże nie wpływa to już bardziej na jego kwitnącą karierę, w której nie waha się brać ani za role drugoplanowe (warto wspomnień o w sumie „gościnnej” roli w blockbusterze fantasy „Along With The Gods” jako król zaświatów Yeomra), ani będące częścią szerszego ensemble cast, ani czarnych charakterów.

Ostatnie kilka lat dało widzom najbardziej ikoniczne role Lee Jung Jae, dzięki którym stał się obiektem wielu parodii. Hwang Jung Min i Park Sung Woong trochę skradli mu show jako głównemu bohaterowi w sadze gangsterskiej „New World” (2013), niemniej w tym samym roku sam dokonał podobnej rzeczy w „The Face Reader”, wcielając się w przerażającego tyrana, księcia Suyanga i stając się murowanym kandydatem do wszelkich nagród za rolę drugoplanową. Co zabawne, znowu konkurując ze swoim najlepszym kumplem Jung Woo Sungiem, który wówczas tak samo otworzył nowy rozdział swojej kariery, wcielając się w pierwszy dla siebie czarny charakter w filmie sensacyjnym „Cold Eyes” (2013) i będąc nominowanym do nagród za rolę drugoplanową… Niespełna dwa lata później Lee Jung Jae powtórzył sztukę, grając ambiwalentną postać w „Assassination” (2015), następnym blockbusterze Choi Dong Huna, u którego zagrał wcześniej w heist movie „The Thieves” (2012). Obie te role i jego niski głos są obiektem wielu parodii w koreańskich programach rozrywkowych.

Po obejrzeniu tych wszystkich filmów, kiedy myślę sobie o Lee Jung Jae, nie mam tak naprawdę wyrobionego sobie w głowie jego wizerunku poza oczywistym dżentelmenem w garniturze na rozkładówkach wielu czasopism. Jego ostatni film „Svaha: The Sixth Finger” (2019) jest okultystycznym thrillerem i gra w nim pastora, dlatego obecny Lee Jung Jae to dla mnie biała karta – mogłabym go sobie wyobrazić z łatwością w kolejnym blockbusterowym kryminale, jak i czymś przyziemnym, obyczajowym, przez co moim zdaniem jest bardziej wszechstronny niż Jung Woo Sung, który jest modelowym herosem kina akcji.

Źródło:
청춘스타부터 성대모사 단골 배우까지, 10년 단위로 돌아본 이정재 (@Cine21)


Filmografia Lee Jung Jae:

Filmy:

Dramy:

  • Aide (jTBC 2019)
  • Triple (MBC 2009)
  • Air City (MBC 2007)
  • White Nights 3.98 (SBS 1998)
  • Snail (SBS 1997)
  • The Sandglass (SBS 1995)
  • Love is Blue (SBS 1994)
  • Feelings (KBS 1994)
  • The Lonely Man (KBS 1994)
  • Survivor’s Grief (KBS 1993)
  • Dinosaur Teacher (KBS 1993)
Reklamy

0 komentarzy dotyczących “Modelowa trajektoria kariery od idola nastolatek po obiekt do naśladowania – o Lee Jung Jae

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.

%d blogerów lubi to: